Grom Hellscream. Ork legenda. Ten wódz klanu Wojennej Pieśni zaprzyjaźnił się z wielkim wodzem Thrallem i wraz z nim wyruszył na odkrycie Kalimdoru. Po spektakularnej i heroicznej walce z Władcą Otchłani Mannorothem Hellscream uwolnił swój lud od demonicznego przekleństwa. Popadł jednak w silną śpiączkę i towarzyszący mu Thrall stwierdził, że jego wielki przyjaciel umarł. Pancerz i czaszkę Mannorotha wystawiono na pokaz w Orgrimmarze jako pomnik bohaterskiego poświęcenia Hellscreama. Ciało orczego czempionona zostało oddane jego klanowi i w tajemnicy przed resztą orków, Grom został przywrócony do żywych przez szamana klanu Wojennej Pieśni. Grom został pustelnikiem i poświęcił się oczyszczaniu świata z nadnaturalnych istot, jakimi są demony. Zwiedził wiele światów i krain.

Najpierw, oczywista, wędrował po Azerothcie. Tam to był świadkiem upadku królestw ludzi, szerzącego się rozłamu w Pladze Nieumarłych. Widział na własne oczy spustoszoną stolicę Lordearonu, niszczoną wpierw przez wojska Natherezimów, a później przez armie Mrocznej Pani Opuszczonych – Sylvanas Windrunner. Zbrzydził go ten świat – wyruszył na Kalimdor.
W Kalimdorze był blisko swych braci. Raz nawet zapuścił się do Orgrimmar. Znał jednak orków. Udał się więc do Ashenvale, do lasu Nocnych Elfów. Ten las jednak go nie wpuścił...
Z braku laku Grommash powędrował – a raczej popłynął – do mroźnej krainy Northrend. Cholera go wie, jak tam przeżył. Więcej, znalazł tam „przyjaciela”. O ile Nekros Miażdżący Czaszki może się z kimś przyjaźnić...
Hellscream wysłuchał wszystkich opowieści Nekrosa, notując każdą głoskę. Upiór streścił mu swoje przygody i życie – jakieś 3 milenia. Zaprawdę, grube były te wspomnienia...

Potem nasz ork wyruszył do krainy dziwnej, a zwali ją Antagarich. Wielkie dziwy tam oglądał. Batalie wielkich armii, upadki i powstania mocarstw...Wreszcie musiał uciekać z niszczącego się świata. Jak zresztą wszyscy. Ale nie uciekł do Axeoth, tylko na Xeen...Do dziś nie wiadomo, jak mu to się udało.
Na Xeen został ciepło powitany – ogniem z SMG pewnego gremlina, Silasa Brimstone’a. Później, ci dwaj zaprzyjaźnili się a Grom wstąpił nawet do organizacji gremlina, zwanej TWS – Tajny Wywiad Starożytnych. Wiele przygód razem mieli...Nierzadko w towarzystwie Nekrosa.

Na jednej ze swych tułaczek – a raczej wędrówek – Grommash napotkał wojownika o osmalonej twarzy, walczącego z ogromnym Smoczym Tytanem. Walka dobiegała końca – Tytan przegrał. Nieznajomy przedstawił się jako Król Żelaznej Pięści. Potrzebował jego pomocy w walce z demonami. Hellscream z radością pomógł.

Razem udali się na górę Areath, gdzie walczyli z diabelskimi zastępami w 6 – Hellscream, Nekros, Król Żelaznej Pięści, smokowaty Thant, upiór Merciless i Silas. Walczyli całe dnie, wspomagani przez klany barbarzyńców i zakony druidów. Po tygodniu odparli demony. Wtedy Nekros rzucił się do walki z Mercilessem, podczas której to zniszczyli górę której sami bronili. Thant przeniósł ich do Cicerone.

W Cicerone mogli spokojnie – już w czwórkę – pogawędzić. Król Żelaznej Pięści przedstawił się jako Raijin. On i Thant byli „Przodkami” – pierwszymi istotami po Świcie Stwórcy. Ta dwójka wyjawiła orkowi i gremlinowi całą prawdę o świecie – o TWS, o Starożytnych, o Herazou, o wszechświecie. Silas i Hellscream byli przytłoczeni ilością informacji, ale instynktownie im ufali. Gremlin wrócił do TWS, ork przeniósł się z Raijinem do świata zwanego ziemią. Tam Hellscream starzał się wolniej, gdyż i czas płynął inaczej. Spędził on życie na spisywaniu prawdy o istnieniu. Widział wiele, wiele zrobił.

Grom poznał jeszcze bojownika i hulajduszę podobnego jemu samego. Spotkał Genna Szarą Grzywę. Razem z nim i jego „braćmi” przeżyli multum przygód. Dużo można by o nich pisać...

Reszta materiałów wciąż jest zbierana, ale trudno odzyskać pełną historię Groma