Logos odkąd sięga pamięcią, zawsze chadzał własnymi ścieżkami.
W dzieciństwie próbował znaleźć sobie przyjaciół, jednak najwyraźniej nie to mu było pisane. Szyderstwa, opluwanie, ciągłe problemy z otoczeniem, brak zrozumienia wydrążyły w jego psychice tak głębokie bruzdy, że z czasem coraz mniej ufał otoczeniu, a także najbliższym. Od tamtej pory przyrzekł sobie nie wiązać bliższych uczuć z żadną żyjącą istotą na Ziemi.
Jedyne czego w owym czasie pragnął, a to pragnienie pozostało mu do teraz, to zostawienie go w świętym spokoju. To on decyduje kogo i kiedy dopuścić do swego kręgu. Jeśli jakieś osoby próbują złamać ustalone zasady, czeka ich - niechybna, powolna, pozbawiona jakiejkolwiek łagodności - śmierć.
Z czasem zauważył, że zadawanie bólu innym zaczęło sprawiać jemu przyjemność. Często zdarzało mu się oczekiwać w napięciu, na choćby najmniejszą oznakę nieposłuszeństwa ze strony istot, którym pozwolił myśleć jak o swoich "przyjaciołach". Dawał im złudzenie bezpieczeństwa, zupełnego braku zagrożenia ze swej strony... jednak do czasu. Albowiem nie ma skrupułów dla zdrajców. Nie ma litości dla swych wrogów, którzy wykorzystaliby każdą okazje do zemsty. Nie kocha, a jedynym uczuciem jakiego doznaje jest nienawiść. Jest samotnikiem z cudzego wyboru. Jest kimś, kim nigdy nie chciał być, ale to ludzie tworzą swoje własne potwory i tym właśnie jest. Potworem i koszmarem. Jest sobą.